اهل سنت شرق وغرب

 اين حديث در صحيحين و غيره با الفاظ و كلمات مختلفي روايت شده است:

- دوازده امير خواهد بود كه همه از قريش هستند[1].

- تا دوازده خليفه كه همه از قريش هستند اسلام با قدرت خواهد بود[2].

- اين دين همواره با قدرت و محكم خواهد بود تا آن كه دوازده خليفه بيايند[3].

- تا وقتي دوازده نفر خلافت كنند كار مردم پيش مي‌رود[4].

- اين دين همواره بر پا خواهد بود تا آن كه دوازده خليفه بر شما حكمراني مي‌كنند و بر همه امت اتفاق دارند[5].

و اينك دلايلي را ذكر مي‌كنيم كه نشانگر اين است كه شيعه اثناعشري در لبه پرتگاه هلاكت قرار دارند و به ساختماني تكيه مي‌زنند كه از چوب كبريت ساخته شده است.

1- در حديث بيان شده كه دين در دوران خلافت آن‌ها با قدرت خواهد بود سپس اين قدرت از بين مي‌رود، پس چه زماني دين با قدرت بوده؟ و چه زماني دين خوار و ضعيف بوده است؟

2- شيعه مي‌گويند كه دين هرگز در خلافت خلفاي گذشته با قدرت نبوده بلكه ائمه آنها از ترس پنهان بوده‌اند و با تقيه رفتار مي‌كرده‌اند. و بلكه مي‌گويند كه در دوران ابوبكر و عمر و عثمان فساد بوده است و از ديدگاه آنها حتي خود علي نتوانسته دين واقع را آشكار كند و او بر تقيه عمل مي‌كرده است، پس نتوانست كه قرآن واقع را بيرون بياورد، و نتوانست از نماز تراويح جلوگيري كند، و همچنين نتوانست ازدواج موقت را رواج دهد.

3- در حديث بيان نشده كه ائمه دوازده تا هستند بلكه حديث خبر مي‌دهد كه دين در دوران حكومت اين دوازده نفر با قدرت خواهد بود.

4- امام منتظر (مهدي) تا قيامت حكومت مي‌كند، پس چه زماني قدرت هست و چه وقت ضعف است.

5- پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود همه از قريش هستند و بعيد به نظر مي‌رسد كه منظور او علي و فرزندانش بوده است، ولي اگر حتي مي‌گفت آنها از فرزندان اسماعيل هستند شيعه ادعا مي‌كردند كه منظور ائمه آنهاست چون ائمه از اولاد اسماعيل بن ابراهيم مي‌باشند.

6- در صحيح مسلم آمده كه در امت من دوازده منافق هست، بنابراين عدد اعتباري ندارد.

7- قرآن در مورد پيامبران و رسات‌هايشان سخن گفته، اما اشاره‌اي به ائمه نكرده با اينكه از ديدگاه شيعه ائمه از پيامبران برتر و مهمتر هستند.

8- چرا علي شورا را پذيرفت، و چرا حسن به نفع معاويه از خلافت دست كشيد، و چرا همه ائمه‌اشان با خلفاي بيعت كرده‌اند .... و حسين با معاويه بيعت كرد.

9- شما مي‌گوييد در مورد خلافت علي نص آمده اما سخنان علي با اين مخالف است چنان كه در نهج‌البلاغه آمده كه علي گفت:

- اگر وزيرتان باشم بهتر از آن است كه اميرتان باشم، آيا شما را بعد از آن كه مسلمان هستيد به كفر فرمان مي‌دهد[6].

- وقتي علي خلافت را به عهده گرفت ادعا نكرد كه نصّي دربارة خلافت او وجود دارد بلكه گفت خلافت را به او تحميل كرده‌اند.

- شورا از آن مهاجرين و انصار است اگر همه بر كسي اتفاق كردند و او را امام ناميدند خداوند آن را پسنديده است[7].

- البياضي مي‌گويد: علي براي اصحاب نص خلافت را بيان نكرد (الصراط المستقيم).

10- وقتي محمد بن عبدالله بن حسن بن حسن (النفس الزكيه) قيام كرد امام صادق به فرزندانش موسي و عبدالله اجازه داد كه به او ملحق شوند[8].

11- معقول نيست كه با اين همه رواياتي كه شيعه دربارة ائمه روايت مي‌كنند اين همه روايات از بزرگان شيعه پنهان باشد، و شيعه بعد از وفات هر امامي دچار اختلاف شده‌اند كه اين قطعاً بر اين دلالت مي‌كند كه اين احاديث بعدها ساخته شده‌اند.

12- ولايت ائمه از ديدگاه شيعه سري است، رضا مي‌گويد: ولايت خداست كه آن را به طور سرّي به جبرئيل داده است، و جبرئيل آن را مخفيانه به محمد، و محمد آن را به صورت سرّي به علي، و علي به هر كس كه خواسته داده است، و شما آن را آشكار و پخش مي‌كنيد. چه كسي حرفي را كه شنيده پيش خود نگاه داشته است. (نگا: الكافي).

13- اوصاف دوازده تا و زمان آنها:

- آنها خلافت را به عهده مي‌گيرند – اسلام در دوران آنها قدرتمند است – مردم بر آنها اتفاق دارند. از اين صفات هيچ چيزي بر ائمه شيعه انطباق پيدا نمي‌كند جز تعداد، و عدد يك ادعاست، و حسن عسكري بدون فرزنده مرده است. و ائمه يازده تا مي‌شوند.

اينها تقريباً مهم‌ترين دلايلي بودند كه شيعه از آن استدلال مي‌كنند كه علي بايد قبل از ابوبكر و عمر و عثمان به امامت و خلافت مي‌رسيد، و دلايل ديگري هست كه من به آن نپرداختم زيرا بر آنچه مي‌خواهند حداقل از ديدگاه من دلالت ندارند.

[1]- بخاری، كتاب الأحكام حديث 7222 و مسلم، كتاب الإمارة حديث 1821.

[2]- مسلم، كتاب الإمارة حديث 1821.

[3]- منبع سابق.

[4]- منبع سابق.

[5]- ابو داود، كتاب المهدي حديث 4279.

[6]- نهج البلاغة ص 136.

[7]- نهج البلاغه ص 367.

[8]- مقاتل الطالبيين ص 244.

بر گرفته از کتاب:

نگرشي نو به تاريخ صدر اسلام

تعريف صحابه در لغت: صحابي در لغت معاني دارد كه همه بر محور همراهي و اطاعت دور مي‌زنند[1].

و صحابي در اصطلاح يعني كسي كه پيامبر را ديده و به او ايمان داشته است و بر اسلام وفات يافته است[2].

و تعريف‌هاي ديگري براي واژه صحابه ارائه داده‌اند.

و اصحاب در همراهي پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- و در مقام و فضل با يكديگر متفاوت هستند.

و عدالت و درستكاري بودن اصحاب امري بديهي و پذيرفته شده نزد اهل سنت و جماعت است، و اقوال علماي اهل سنت در مورد عدالت اصحاب محمد -صلى الله عليه وآله وسلم- بيان خواهد شد.

خداوند متعال مي‌فرمايد: ﴿لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً﴾. (الفتح:18). «خداوند از مؤمنان ـ هنگامى كه در زير آن درخت (بيعه‌الرضوان‌ كه‌ در حديبيه‌ انجام‌ گرفت) با تو بيعت كردند ـ راضى و خشنود شد; خدا آنچه را در درون دلهايشان (از ايمان و صداقت) نهفته بود مى‏دانست; از اين رو آرامش را بر دلهايشان نازل كرد و پيروزى نزديكى (يعنى فتح‌ خيبر) بعنوان پاداش نصيب آنها فرمود».

خداوند در اين آيه بيان نموده است كه او تعالي از مؤمناني كه زير درخت با پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- بيعت كردند راضي و خوشنود است.

چون خداوند ايمان و صداقتي كه در دلهايشان نهفته بود را مي‌دانست بنابراين آرامش را بر آنها فرود آورد، پس در اينجا خداوند به صداقت و راستي ايمان اين قومي كه زير درخت با پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- بيعت كرده‌اند گواهي مي‌دهد.

و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: «از كساني كه زير درخت بيعت كرده‌اند هيچ كس به جهنم نمي‌رود مگر صاحب شتر سرخ»[3].

و صاحب آن شتر فردي از منافقان به نام الجد بن قيس بود كه همراه پيامبر بيرون آمده بود، و تعداد كساني كه زير درخت با پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- بيعت كردند هزار و چهار صد نفر بود و گفته‌اند كه هزار و پانصد نفر بودند، خداوند به ايمان اينها گواهي داد و ثابت كرد كه دلهاي اينان همانند ظاهرشان است، و هيچ منافقي در ميان آنها نيست به جز يك نفر كه پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- او را معرّفي كرده است و آن منافق با پيامبر همراه بود اما در بيعت حضور نداشت و با پيامبر بيعت نكرد و خداوند متعال مي‌فرمايد: ﴿وَمَا لَكُمْ أَلَّا تُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُولَئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِينَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَقَاتَلُوا وَكُلّاً وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴾. (الحديد: 10). «چه عذرى براى شماست كه در راه خدا انفاق نمى‏كنيد در حالى كه ميراث آسمانها و زمين همه از آن خداست (و كسى چيزى را با خود نمى‏برد)! كسانى كه قبل از پيروزى فتح مكه انفاق كردند و جنگيدند (با كسانى كه پس از پيروزى انفاق كردند) يكسان نيستند; آنها بلندمقامتر از كسانى هستند كه بعد از فتح مكه انفاق نمودند و جهاد كردند; و خداوند به هر دو وعده نيك داده; و خدا به آنچه انجام مى‏دهيد آگاه است و پاداش آن را به شما خواهد داد».

يعني به كساني كه قبل از فتح انفاق كرده و در راه خدا جنگيده‌اند وعده نيك داده است و همچنين كساني را كه بعد از فتح مكه اموال خود را بخشيده و در راه خدا جنگيده‌اند وعده نيك داده است، و مصداق اين گفتة الهي است كه مي‌فرمايد: ﴿إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنَى أُولَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ * لاَ يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ * لاَ يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَتَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ﴾.  (الأنبياء: 101 -103).

«(اما) كسانى كه از قبل، وعده نيك از سوى ما به آنها داده شده ( مؤمنان صالح) از آن دور نگاهداشته مى‏شوند. آنها صداى آتش دوزخ را نمى‏شوند; و در آنچه دلشان بخواهد، جاودانه متنعم هستند، وحشت بزرگ، آنها را اندوهگين نمى‏كند; و فرشتگان به استقبالشان مى‏آيند، (و مى‏گويند اين همان روزى است كه به شما وعده داده مى‏شد».

اين هم شهادت و گواهي الهي براي همه اصحاب است كساني كه قبل از فتح ايمان آورده و انفاق كرده‌اند، و كساني كه بعد از فتح مكه ايمان آورده و انفاق كرده‌اند.

و خداوند متعال در بيان محل مصرف مال غنيمت مي‌گويد: ﴿لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً وَيَنْصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ﴾ (الحشر: 8).

«اين اموال براي فقيران مهاجراني است كه از خانه و كاشانه و اموال خود بيرون رانده شدند، آنها فضل خداوند و رضاي او را مي‌طلبند و خدا و رسولش را ياري مي‌كنند، آنها راستگويانند».

خداوند حالت دل‌هاي آنان را بيان مي‌دارد و مي‌گويد كه آنها خوشنود و فضل خدا را مي‌خواهند. و مي‌فرمايد: ﴿وَالَّذِينَ تَبَوَّأُوا الدَّارَ وَالْأِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾. (الحشر:9).

«و براي كساني است كه در اين سرا (سرزمين مدينه) و در سراي ايمان پيش از مهاجران مسكن گزيدند، هر مسلماني را به سويشان هجرت كند دوست دارند، و در دل خود نيازي به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمي‌كنند، و آنها را بر خود مقدم مي‌دارند هرچند خودشان بسيار نيازمند باشند، و كساني كه از بخل و حرص نفس خويش بازداشته شده‌اند، رستگارانند».

و خداوند دربارة امت محمد -صلى الله عليه وآله وسلم- مي‌گويد: ﴿كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ﴾. (آل عمران: 110). «شما بهترين امتى بوديد كه به سود انسانها آفريده شده‏اند; (چه اينكه) امر به معروف و نهى از منكر مى‏كنيد و به خدا ايمان داريد. و اگر اهل كتاب، (به چنين برنامه و آيين درخشانى،) ايمان آورند، براى آنها بهتر است! (ولى تنها) عده كمى از آنها با ايمانند، و بيشتر آنها فاسقند، (و خارج از اطاعت پروردگار)».

امكان ندارد كه اين امتي كه خداوند مي‌گويد بهترين امت است به گونه‌اي باشد كه بعضي از فرقه‌هاي گمراه مي‌گويند كه مهاجرين و انصار همه مرتد شده‌اند به جز سه نفر[4]، كساني كه همه مرتد مي‌شوند و فقط سه نفر باقي مي‌ماند خداوند دربارة آنها نمي‌گويد كه آنها بهترين امتي هستند كه به سود انسان‌ها آفريده شده‌اند.

و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- مي‌فرمايد: «اصحاب مرا ناسزا نگوئيد، سوگند به كسي كه جانم در دست اوست اگر كسي از شما به اندازة كوه احد طلا انفاق كند به اندازه مشت يا نيم مشت آنها نخواهد رسيد»[5].

و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: «روز قيامت نوح فراخوانده مي‌شود او مي‌گويد: پروردگارا حاضرم، خداوند متعال به او مي‌گويد آيا پيام مرا رساندي؟ مي‌گويد: بله. آنگاه به امّت نوح گفته مي‌شود، آيا نوح پيام الهي را به شما رساند؟ مي‌گويند: بيم‌دهنده‌اي نزد ما نيامده است، خداوند به نوح مي‌گويد: چه كسي براي تو گواهي مي‌دهد كه پيام الهي را به آنها رسانده‌اي؟ نوح مي‌گويد محمد و امت او، و آنگاه پيامبر و امت براي نوح گواهي مي‌دهند، و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: در اين آيه همين بيان شده است: ﴿وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً﴾. (البقرة: 143). «شما را امتى ميانه‏اى قرار داديم (در حد اعتدال، ميان افراط و تفريط تا بر مردم گواه باشيد; و پيامبر هم بر شما گواه است».

سپس پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- در تفسير اين آيه فرمود: «وسط و ميانه‌روي يعني عدالت و درستكاري»[6]، پس پيامبر خودش وسط و ميانه‌روي را به درستكاري و عدالت تفسير مي‌نمايد، بنابراين خداوند خودش تاييد مي‌كند كه اين امت، امت عادلي است و خداوند آن را درست و راست نموده است.

و همچنين از اموري كه به صورت اجمالي و كلي بر عدالت اصحاب دلالت مي‌كند اين است كه علما روايت‌هايي را كه اصحاب پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- روايت كرده‌اند بررسي نموده‌اند و حتي يك صحابي را نيافته‌اند كه دروغي به پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- نسبت داده باشد، و با وجود آن كه در آخر دوران اصحاب -رضی الله عنهم- بدعت‌هاي قدريه و شيعه و خوارج رواج يافت اما هيچ كسي از اصحاب به اين فرقه‌ها گرايش نداشتند و از آنها نبودند، و اين دليلي است بر آن كه خداوند آنها را برگزيده و براي همراهي پيامبرش انتخاب كرده‌ است[7].

و سپس بايد به امر مهمّي گوشزد كرد و آن اينكه عدالت به معناي عصمت نيست، و ما گرچه معتقد به عدالت اصحاب پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- هستيم ولي نمي‌گوييم كه آنها معصومند، زيرا آنها انسان بوده‌اند، و پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- مي‌فرمايد: «همه فرزندان آدم خطاكارند»[8]. بنابراين اصحاب از فرزندان آدم هستند و ممكن است خطا از آنها سر زده باشد، گرچه اشتباهات و خطاهاي آنان در درياي نيكي‌هايشان پوشيده و پنهان مي‌ماند.

ابن عبدالبر مي‌گويد: اهل حق يعني اهل سنت و جماعت اجماع كرده‌اند كه همه اصحاب عادل و درستكارند[9].

و ابن حجر السعقلاني مي‌گويد: اهل سنت همه بر اين اتفاق دارند كه همة اصحاب عادل و درستكارند، و در اين مورد جز افرادي از اهل بدعت كسي مخالفت نكرده است[10].

و همچنين تاعراقي و الجويني و ابن الصلاح و ابن كثير و كساني ديگر نقل كرده‌اند كه مسلمين بر اين اجماع دارند كه همه اصحاب عادل و درستكارند[11].

الخطيب البغدادي مي‌گويد: اگر خداوند چيزي در مورد آنها نمي‌گفت باز هم هجرت و جهاد و جانفدايي آنها براي اسلام و بذل اموال در راه خدا و جنگيدن با پدران و برادران و خيرخواهي در راه دين و قوّت ايمان و يقين دليلي قطعي براي عدالت آنهاست و بايد در پرتو به پاكي و اينكه آنها از همه پاكان و درستكاراني كه بعد از آنها تا ابد خواهند آمد افضل و بهتر است بايد معتقد بود[12].

[1]- لسان العرب 1/519.

[2]- الاصابة 1/10.

[3]- الترمذی كتاب المناقب، باب في فضل من بايع تحت الشجرة حديث 3863 و اصل اين روايت در مسلم كتاب فضائل الصحابة حديث 1496.

[4]- اصول الکافی 2/244.

[5]- مسلم: كتاب فضائل الصحابه حديث 254.

[6]- بخاری كتاب التفسير، باب وکذلک جعلناکم أمة وسطاً حديث 4487.

[7]- عبدالله بن مسعود می‌گوید: خداوند به دلهای بندگان نگاه کرد پس دید که قلب محمد از قلب‌های همه بندگان بهتر است بنابراین او را برگزید و به پیامبری مبعوث کرد و بعد از قلب محمد بهترین قلب‌ها قلوب اصحاب او بود، بنابراین خداوند آنها را وزیرانی برای پیامبرش گرداند. مسند احمد 1/379.

[8]- مسند احمد 3/198.

[9]- الاستیعاب 1/8.

[10]- الاصابه 1/17.

[11]- برای توضیح بیشتر به کتاب: (صحابة رسول الله في الکتاب والسنة) باب چهارم مبحث عدالة الصحابة مراجعه کنید.

[12]- الکفایه

موضع علي در برابر بيعت با ابوبكر چه بود؟ و آيا درست است كه او خودش را از ابوبكر به خلافت اولي‌تر مي‌دانست؟

بعد از آن كه واقعه سقيفه پيش آمد و با ابوبكر بيعت شد و همان‌طور كه عمر گفت بدون آمادگي انجام شد، علي بن ابي طالب -رضی الله عنه- ناراحت شد كه چرا او در شوراي حضور نداشته و يا اينكه معتقد بود كه او به خلافت سزاوارتر است.

اين دو احتمال هستند، اول اينكه نظر علي بن ابي طالب اين بود كه او از ابوبكر به خلافت سزاوارتر است. دوم اينكه او نظرش اين بود كه او بايد در شورا حضور مي‌داشت. بايد ببينيم كه كدام احتمال درست‌تر است، آنچه صحيح‌تر معلوم مي‌شود اين است كه علي مي‌خواست به هنگام مشوره براي تعيين خليفه او حضور مي‌داشت، نه اينكه او مي‌خواست كه خليفه باشد. و به دو دليل ما اين را ترجيح مي‌دهيم:

اول: يكي اينكه آنها بر خلافت ابوبكر گويا اتفاق كرده بودند و آن را پذيرفته بودند، چون پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- به هنگام بيماري‌اش ابوبكر را به عنوان پيش‌نماز مسلمين مقرر كرد و در آن زمان فقط امام و حاكم مسلمين پيش‌نماز مي‌شد، و وقتي پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: به ابوبكر بگوييد كه پيش‌نماز مردم شود؛ به او گفتند: او مرد نرم دلي است، پيامبر فرمود: به ابوبكر بگوييد تا پيش‌نماز مردم شود[1].

و در روايتي از عايشه روايت شده كه وقتي زني پيش پيامبر آمد و از او مسئله‌اي پرسيد به پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- گفت: اگر در سال آينده آمدم و شما را نيافتم، گفت: پيش ابوبكر برو[2]، و در بخاري و مسلم روايت شده كه پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- به عايشه گفت: نوشت افزاري بياور تا چيزي براي پدرت بنويسم، مي‌ترسم كه آرزو كننده‌اي طمع آن را بكند، و خدا و پيامبرش و مؤمنان جز ابوبكر كسي را قبول نمي‌كنند[3].

اينها برخي از احاديث هستند كه آشكار بيان مي‌دارند كه ابوبكر از ديگران به خلافت اولي‌تر بوده است.

دوم اينكه: علي -رضی الله عنه- خودش در ايام خلافت خود مي‌گفت: هر كس مرا بر ابوبكر و عمر برتر قرار دهد او را به مجازات افترا شلاق مي‌زنم، پس علي -رضی الله عنه- خودش را از ابوبكر و عمر -رضی الله عنهما- برتر نمي‌دانست، و همچنين در بخاري از او روايت شده كه وقتي پسرش محمد بن الحنفيه از او پرسيد كه: بعد از پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- بهترين مردم چه كس است؟ گفت: ابوبكر. محمد گفت: بعد تو؟ گفت: بعد از او عمر. گفت: بعد از او تو هستي؟ مي‌گويد: ترسيدم كه بگويد عثمان، و او فرمود: من مردي از مسلمين هستم، پس علي خودش را از ابوبكر و عمر برتر نمي‌دانست، بنابراين وقتي ابوبكر عمر را به عنوان جانشين خود تعيين كرد علي ناراحت نشد، بلكه قبول كرد، و همچنين وقتي عمر -رضی الله عنه- بعد از خود شورايي تشكيل داد علي -رضی الله عنه- نگفت كه من از همه به خلافت اولي‌تر هستم بلكه پذيرفت، پس ناراحتي علي در مورد بيعت ابوبكر به خاطر خلافت نبود بلكه چون در شورا حضور نيافته بود ناراحت شد، يعني مي‌گفت: چگونه نبايد در شورا حضور داشته باشم و حال آن كه او حق داشت، اما چنان كه گفتيم بيعت ابوبكر به صورت ناگهاني انجام شد چنان كه عمر گفت: آن به صورت ناگهاني انجام يافت، پس تنها علي نبود كه در تعيين خليفه بعد از پيامبر حضور نداشت بلكه زبير و طلحه و سعد بن ابي وقاص و بزرگان اصحاب نيز حضور نداشتند، و از مهاجرين فقط عمر و ابوبكر و ابو عبيده حضور داشتند، و از انصار فقط بعضي مانند حباب بن المنذر و سعد بن عباده و كساني ديگر حضور داشتند، و حديثي ديگر هست كه مسئله را بيشتر واضح مي‌كند، بخاري در صحيح خود از عايشه -رضی الله عنها- روايت مي‌كند كه فاطمه -عليها السلام- دختر پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- كسي را پيش ابوبكر فرستاد و ارث به جا مانده از پيامبر را خواستگار شد و غنيمت‌هايي كه در مدينه به پيامبر رسيده بود و فدك و باقي مانده‌هاي خمس خيبر را به عنوان ارث به جا مانده از پدرش را طلب كرد، ابوبكر گفت پيامبر خدا -صلى الله عليه وآله وسلم- فرمود: از ما ارث برده نمي‌شود آنچه ما از خود به جا گذاشتيم صدقه است، آل محمد از اين مال مي‌خورد، و سوگند به خدا كه من چيزي از صدقه پيامبر را تغيير نمي‌دهم و آن را به همان حالت كه در زمان پيامبر -صلى الله عليه وآله وسلم- بوده، باقي مي‌گذارم، بنابراين ابوبكر چيزي از آن به فاطمه نداد، فاطمه از ابوبكر ناراحت شد و با او قطع رابطه كرد و تا وقتي كه وفات يافت با ابوبكر سخن نگفت، و فاطمه بعد از پيامبر فقط شش ماه زندگي كرد، و وقتي وفات يافت شوهرش علي او را شبانه دفن كرد و ابوبكر را از مرگ فاطمه خبر نكرد و خودش بر او نماز خواند، علي در دوران حيات فاطمه پيش مردم جايگاه خاصي داشت، و بعد از وفات فاطمه در اين امر تغيير آمد، بنابراين او با ابوبكر مصالحه نمود و بيعت كرد، و در اين چند ماه او از بيعت كردن اباء مي‌ورزيد، بنابراين بعد از وفات فاطمه كسي را پيش ابوبكر فرستاد و گفت پيش ما بيا و كسي همراه تو نباشد، علي دوست نداشت عمر حضور داشته باشد، و عمر گفت نه سوگند به خدا تنها پيش آنها مرو، ابوبكر گفت آنها با من چه كار مي‌كنند، سوگند به خدا كه پيش آنها مي‌روم و ابوبكر بر آنها وارد شد، علي بعد از حمد و ستايش گفت: ما فضل و مقام تو را مي‌دانيم و خيري را كه خدا به تو داده به خاطر آن با تو حسادت نمي‌ورزيم، ولي تو بدون مشوره ما كار را انجام دادي، و ما به خاطر خويشاوندي و نزديكي‌مان به پيامبر براي خود حقي مي‌ديديم، آنگاه چشمان ابوبكر پر از اشك شده و وقتي ابوبكر زبان به سخن گشود گفت: سوگند به خدا خويشاوندي پيامبر برايم پسنديده‌تر و مهم‌تر از آن است كه خويشاوندان خودم را رعايت كرده باشم، اما اختلافي كه دربارة اين اموال ميان ما و شما افتاده است من در آن از خير پا را فراتر نگذاشته‌ام، و هر كاري كه پيامبر در مورد اين اموال انجام مي‌داد من آن را انجام مي‌دهم، آنگاه علي به ابوبكر گفت: شامگاه بيا تا با تو بيعت كنم، و بعد از آن وقتي ابوبكر نماز ظهر را خواند بالاي منبر رفت و جايگاه علي را بيان كرد و عذر او را به خاطر تاخير در بيعت كردن بيان كرد سپس علي از خدا طلب آمرزش نمود و به يگانگي خدا شهادت داد و حتي ابوبكر را بزرگ دانست و گفت كه تاخير من در بيعت به خاطر آن نبوده كه نسبت به ابوبكر حسادت داشته‌ام و نه به خاطر انكار آنچه خدا به او داده است ولي ما براي خود در اين امر حقي مي‌بينيم و او بدون نظر ما اين كار را كرد بنابراين ناراحت شديم، آنگاه مسلمين از اين كار علي خوشحال شدند و گفتند به حق رهنمود شدي، و بعد از آن كه علي به اين كار خوب بازگشت مسلمين به او نزديك شدند[4].

و روايتي ديگر به صراحت مي‌گويد كه علي در همان آغاز كار با ابوبكر بيعت كرد.

ابو سعيد الخدري مي‌گويد: پيامبر خدا -صلى الله عليه وآله وسلم- وفات يافت و مردم در خانه سعد بن عباده جمع شدند ابوبكر و عمر هم در ميان مردم بودند، آنگاه سخنران انصار بلند شد و گفت: آيا مي‌دانيد كه ما ياوران پيامبر خدا هستيم پس همان طور ياوران خليفه پيامبر هستيم، مي‌گويد: آنگاه عمر بن الخطاب بلند شد و گفت: گويندة شما راست مي‌گويد و اگر غير از اين را مي‌گفتيد ما با شما بيعت نمي‌كرديم و دست ابوبكر را گرفت و گفت: اين يار و همراه شماست با او بيعت كنيد، آنگاه عمر با ابوبكر بيعت كرد و مهاجران و انصار با ابو بيعت كردند، و مي‌گويد: ابوبكر بالاي منبر رفت و به مردم نگاه كرد و زبير را نديد، مي‌گويد پس او زبير را فراخواند و زبير آمد، ابوبكر گفت: اي پسر عمه پيامبر خدا -صلى الله عليه وآله وسلم- آيا خواستي كه مسلمين را متفرق كني؟

گفت: سرزنشي نيست اي خليفه پيامبر خدا، و بلند شد و با ابوبكر بيعت كرد، آنگاه ابوبكر به چهره‌هاي مردم نگاه كرد علي را نديد بنابراين علي بن ابي طالب -رضی الله عنه- را فراخواند، وقتي علي آمد ابوبكر به او گفت: اي پسر عموي پيامبر و دامادش آيا مي‌خواهي مسلمين را متفرق كني؟ گفت: سرزنشي نيست و با ابوبكر بيعت كرد[5].

و اين حديث با روايت عايشه تضادي ندارد چون عايشه آنچه مي‌دانست گفت و ابو سعيد طبق آگاهي خودش حرف مي‌زند. و هر كس آگاهي‌اش بيشتر باشد روايتش بر روايت ديگري برتري دارد.

[1]- تخريج آن در صفحات قبل گذشت.

[2]- تخريج آن در صفحات قبل گذشت.

[3]- تخريج آن در صفحات قبل گذشت.

[4]- بخاري، كتاب المغازي، باب غزوة خيبر حديث 4240، 4241.

[5]- ابن کثیر در البدایة والنهایة 6/306 این روایت را ذکر کرده و آن را به بیهقی نسبت داده است. و از حافظ ابن علی نیشابوری روایت شده که گفت از ابن خزیمه شنیدم که می‌گفت: مسلم بن حجاج پیش من آمد و مرا از این حدیث پرسید من آن را برای او نوشتم و برای او خواندم، گفت: این حدیث برابر با یک شتر است. گفتم: با یک شتر برابر است!! بلکه با یک کیسه طلا برابر است.

بر گرفته از کتاب:

نگرشي نو به تاريخ صدر اسلام

تأليف:دكتر عثمان بن محمد خميس

با توجه به اين مسأله كه هيچيك از مؤلفين كتب احاديث شيعه، ائمه را نديده و بطور مستقيم از آنها چيزي نشنيده اند، مي خواهيم در اين مقام مقداري در مورد آنانيكه بنا بر ادعاهاي تشيع روايات را از ائمه نقل كرده اند صحبت كنيم و ببينيم راويان روايات شيعه چگونه اشخاصي بوده اند.

نخست به شيخ شيعه و مؤلف دو كتاب از كتب اربعه شيعه، يعني طوسي گوش فرا مي دهيم تا با مؤلفين و مصنفين مصادر شيعه بهتر آشنا شويم. طوسي مي گويد: «بي شك بسياري از مصنفين و مؤلفين ما اعتقادات باطل و فاسدي داشته اند. اما بايستي دانست كتابهاي آنها معتبر و معتمد مي باشند»[1]. گويا آنچه نزد شيخ شيعه براي معتبر دانستن كتاب شرط است، اين است كه مؤلف آن شيعه مذهب متعصب باشد، و لو اينكه اعتقاداتي فاسد و باطل در سينه داشته باشد. جالب است بدانيم طوسي روايات اشخاصي همچون: زيد بن علي بن حسين بن علي بن ابي طالب -رحمت الله عليه- كه از اهل بيت رسول الله (صلى الله عليه وسلم) مي باشد را باطل و مردود مي داند[2]. و علماي ديگري در مذهب تشيع همچون ابن غضائري و ابن مطهر حلي كه از علماي شيعه در علم رجال مي باشند گفته اند: «معيوب و مخدوش بودن دينداري راوي حديث، هيچ تاثيري بر صحت حديثي كه او روايت مي كند ندارد»[3]. بنابراين گفته بزرگان علم رجال شيعه، مي توان سخنان اشخاص فاسق و فاجر را پذيرفت كه فلان امام را ديده اند و شنيده اند كه او چنين و چنان گفته است!.

ببينيد اين دجالان چگونه حقيقت را واژگون و معكوس ساخته و سخنان و روايات اشخاص فاجر و فاسق را پذيرفته و آنرا ارشادي الهي قرار مي دهند. اما در مورد روايات ياران رسول الله كه در راه اسلام از جان و مال خود گذشتند و مورد مدح و ستايش خداوند و پيامبر (صلى الله عليه وسلم) قرار گرفتند مي گويند: «روايات اشخاصي همچون ابو هريره و سمره بن جندب و عمرو بن العاص نزد شيعه به اندازه پشه اي نيز ارزش ندارند»[4].

اكنون بياييد با راويان روايات شيعه يعني آنانيكه ادعا مي كنند روايات را مستقيما از ائمه شنيده اند، بيشتر آشنا شويم.

يكي از بزرگترين راويان روايات شيعه جابر جعفي مي باشد. حر عاملي در مورد او مي گويد: «جابر صدو چهار حديث روايت كرده است. تعداد روايات او از حضرت امام باقر -عليه السلام- هفتاد هزار حديث مي باشد[5]». با در نظر گرفتن اين مطلب كه مجموع روايات كتب اربعه شيعه 44244 [6] حديث مي باشد مي توانيم به بزرگي تعداد احاديثي كه جابر جعفي از ائمه روايت كرده پي ببريم. تعداد اين احاديث و روايات در حدود سه برابر مجموع احاديثي است كه در چهار كتاب متقدمه شيعه روايت شده است. بنا براين مي توان جابر جعفي را يكي از بزرگترين رواياني دانست كه اعتقادات و عبادات مذهب تشيع بر پايه روايات او بنا شده اند.

پس از آشنايي با جابر جعفي و پي بردن به حجم احاديثي كه او روايت كرده، بياييد ببينيم اهل بيت رسول الله (صلى الله عليه وسلم) يعني كسانيكه دجالان سنگ آنها را به سينه مي زنند، در مورد جابر و روايات او چه گفته اند. در كتاب رجال كشتي از زراره بن اعين روايت شده است كه: «از ابا عبدالله -عليه السلام- در مورد روايات جابر پرسيدم. ايشان در جواب فرمودند: من بيش از اينكه او را نزد پدر خود نديدم. و تا بحال نزد من نيز نيامده است»[7].

امام جعفر صادق -رحمت الله عليه- با اين فرمايش و افشاگري خويش ستوني عظيم از ستونهاي مذهب تشيع را در هم مي ريزند و آشكار مي سازند كه جابر جعفي دجال و دروغگويي بيش نيست كه هفتاد هزار حديث را از كسي روايت مي كند كه بيش از يكبار او را نديده است.

خوئي كه اين سخن و افشاگري امام جعفر صادق -رحمت الله عليه- به مزاجش نچسبيده، مانند عادت هميشگي بزرگان شيعه اين سخن را از باب توريه و تقيه قلمداد كرده است[8].

مساله بسيار مهم ديگري كه در مورد جابر جعفي راوي بزرگ مذهب تشيع وجود دارد اين است كه نجاشي (ت 450) در مورد روايات او گفته است: «روايات جابر در مورد مساله حلال و حرام اندك هستند»[9]. اما خوئي در مورد روايات جابر مي گويد: «در كتب اربعه روايات بسياري در مورد مساله حلال و حرام از جابر روايت شده است»[10]. اين اختلاف صدو هشتاد درجه اي بين سخن نجاشي و گفته خوئي رسوايي ديگري را براي دجالان به ارمغان آورده است. قصه اين رسوايي از اين قرار است كه پس از جابر جعفي كذاب، دروغگوياني از او زرنگتر پا بر عرصه وجود نهاده و احاديثي از اهل بيت جعل كرده و روايت آنرا به جابر جعفي نسبت داده اند. و بدين ترتيب مرويات جابر جعفي در مورد مسائل حلال و حرام كه در زمان نجاشي اندك بوده است، پس از مرگ جابر رفته رفته بيشتر گشته تا اينكه بالاخره به مقداري رسيده كه بنابر گفته خوئي مكان وسيعي را در كتب اربعه شيعه به خود اختصاص داده است.

با توجه به آنچه در مورد جابر جعفي و مرويات او گفته شد، مي توانيم پي ببريم بسياري از اختلافات موجود بين تشيع و اهل سنت مخصوصا در مسائل عقيدتي از كجا سر چشمه گرفته و چه كساني با افترا بستن به اهل بيت رسول الله (صلى الله عليه وسلم) پايه گذار اينگونه اعتقادات باطل كه با قرآن مجيد و سنت پيامبر (صلى الله عليه وسلم) اختلاف دارند، بوده اند[11].

پس از جابر جعفي به سراغ يكي از بزرگترين روايان شيعه يعني زراره بن اعين (ت 150هـ) مي رويم.

طوسي[12] و نجاشي[13] و ابن مطهر[14] و برخي ديگر از بزرگان شيعه[15] او را موثق و معتمد دانسته اند. و يكي از بزرگترين علماي معاصر شيعه يعني موسوي در مورد زراره مي گويد: «ما با وجود به عمل آوردن تحقيقات و پژوهش هاي فراوان نتوانستيم در مصادر و مراجع خود از تهمت هايي كه به زراره بن اعين و محمد بن مسلم و مؤمن طاق و غيره زده مي شود هيچ اثر و نشانه اي بيابيم. و در نتيجه دانسته شد اين تهمتها چيزي جز بهتان و افتراء نيستند و تنها از تعصب و عداوت سر چشمه گرفته اند»[16]. متأسفانه آقاي موسوي بجاي اينكه راه صدق و راستي را در پيش بگيرد مانند عادت هميشگي بزرگان و علماي مذهب تشيع راه تقيه و دروغگويي در پيش گرفته و سعي بر انكار مسأله اي دارد كه مانند روز روشن و نمايان است. ما براي كم كردن زحمت تحقيق و پژوهش از آقاي موسوي، چند روايت از كتاب رجال كشي را به او هديه مي دهيم تا خوانندگان محترم با ماهيت زراره و همچنين كذاب بودن آقاي موسوي آشنا گردند.

در كتاب رجال كشي از ابا عبدالله جعفر صادق -رحمت الله عليه- نقل قول شده كه: «زراره از يهود و نصاري نيز بدتر است»[17]. و در روايت ديگري از جعفر صادق -رحمت الله عليه- نقل شده كه: «هيچكس به اندازه زراره سبب رخنه پيدا كردن بدعت و گمراهي به دين اسلام نشده است. لعنت خداوند بر او باد»[18]. و در روايت ديگري نقل شده كه روزي امام جعفر صادق سه بار زراره را لعنت كردند و سپس فرمودند: «خداوند قلب زراره را واژگون ساخته است»[19].

افشاگري و بد گويي امام جعفر صادق -رحمت الله عليه- سبب گشت زراره بن اعين در فرصتهايي كه آنها را مناسب مي يافت به ايشان توهين كرده و ايشان رادروغگو و كذاب معرفي كند[20]. زراره اهانت به امام جعفر صادق را به جايي رسانده كه در يكي از مجالس خود در مورد ايشان مي گويد: «از ابا عبدالله در مورد مساله تشهد پرسيدم ... آنگاه هنگاميكه از نزد او بر خاستم بادي نثار ريشش كردم و به خود گفتم: او هرگز رستگار نخواهد شد»[21]. اين بود ماهيت حقيقي يكي از بزرگان راويان مذهب تشيع.

ما نمي دانيم چگونه با وجود اينكه امام جعفر صادق -رحمت الله عليه- بارها زراره را لعنت كرده و خطر او را بر اسلام از خطر يهود و نصاري نيز بيشتر دانسته اند، آقاياني همچون طوسي و نجاشي و ابن مطهر او را موثق و معتمد دانسته و روايات او را صحيح مي دانند. و همچنين نمي دانيم چگونه آقاي موسوي دروغگو اين جرات را به خود داده است كه سخنان امام جعفر صادق را انكار كرده و تهمت زدن به زراره را سر چشمه گرفته از عداوت و تعصب اهل سنت و جماعت بداند.

در پايان سخن و پس از آشنايي با اين دو راوي و دجال بزرگ يعني جابر جعفي وزراه بن اعين[22] كه قسمت عظيمي از احاديث كتب شيعه از آنها روايت شده است مي توانيم پي ببريم آن دسته از معتقدات مذهب تشيع كه با اعتقادات ساير مسلمانان اختلاف دارند مانند اعتقاد به محرف بودند قرآن مجيد و مرتد شدن ياران رسول الله (صلى الله عليه وسلم) و معصوم دانستن ائمه و اعتقاد به تقيه و خمس و ازدواج موقت و .... از كجا آب مي خورند و چه كساني اين اعتقادات باطل را به خورد مذهب شيعه داده اند.

ماجرا چيست؟

 اهل تشيع مي گويند: حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) در آخرين سال عمر با برکت خويش به سفر حج رفتند و در بازگشت، کاروان عظيم همراه خود را در محلي بنام غديرخم متوقف کردند و سپس در جمع آنها اعلان فرمودند که الله جل جلاله علي را بعد از من رهبر شما تعيين فرموده اند و علي جانشين من است.

اهل تشيع مي گويند: پس از اين اعلان مردم به علي تبريک گفتند.

به روايت اهل تشيع 70 روز بعد از اين حادثه، حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) دار فاني را وداع گفته و به جهان باقي شتافتند. و اصحاب او بلا فاصله حکم را تغيير دادند و علي را کنار زدند و ابوبکر را بر کرسي خلافت نشاندند، و به اين نيز بسنده نکردند و به خانه علي هجوم برده و در خانه را سوزانده و وارد خانه شدند و به گردن علي ريسمان انداختند و او را کشان کشان به مسجد بردند و در اين گيرو دار پهلوي فاطمه شکست و عمر يا غلام عمر فاطمه را که پشت در گير کرده بود با فشاردادن در له کرد تا آنجا که حضرت فاطمه سقط حمل نمود و جنين شش ماهه اش مرده به دنيا آمد!

به روايت اهل تشيع عمر و يارانش همچنان علي را کشان کشان به داخل مسجد بردند و هر چي سعي کردند علي دست مشت کرده خود را باز نکرد و به همين اکتفا کردند که دست علي به دست ابوبکر بخورد و بيعت انجام گيرد!

پس از اين واقعه بروايت شيعه حضرت علي 25 سال سکوت کرد تا مردم او را خليفه کردند.

حالا شيعه چي ميخواهد؟ شيعه مي گويد: لازمه ايمان است که ما حق را از آن حضرت علي بدانيم و ابوبکر و عمر را غاصب به شمار آوريم و از آنها متنفر باشيم!

 البته تمام خواست شيعه به اين خلاصه نمي شود. آنها ميگويند در پي آن، لازمه ايمان است که مسلمانان برداشت شيعه از اسلام را بپذيرند. عبادت و دعا، نماز و روزه، حج و جهاد، بر اساس فقه شيعي باشد. و از مردگان صالح حاجات خود را بخواهند و دور قبور آنها طواف کنند!

حالا بيبينيم طرف ديگر دعوا چه مي گويد؟

طرفداران عمر (سني ها) مي گويند: نه خير، اين داستان از پايه دروغ است. نه حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) در غدير خم علي را جانشين خود کرده نه کسي ايشان را مجبور به بيعت کرده نه به خانه فاطمه حمله شده نه پهلوي فاطمه شکسته است. همه اين حرفها دروغ بلکه سه روغ است! و داستاني خياليست پايه و اساس و ريشه ندارد!

حالا آيا به کمک دانش جرم شناسي مي توانيم حقيقت را در يابيم؟ جواب اين است که بدون شک و ترديد بله.

 به مدد علم جرم شناسي مي توان دريافت که سني راست مي گويد يا شيعه!

نخست بيايم طرفهاي موثر در اين داستان را مشخص کنيم:

اول= الله جل جلاله که حضرت علي را منصوب کرد.

دوم= حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) که جانشيني حضرت علي اعلام کرد.

سوم= خود حضرت علي.

چهارم= دشمنان حضرت علي به گفته شيعه: (عمر و ابوبکر).

پنجم= عامه مردم يعني مهاجرين و انصار.

ششم= طرفداران علي يعني شيعه ها.

هفتم= طرفداران عمر يعني سني ها.

بعد بيايم به رفتار هر کدام بدقت نطر کنيم. اين ما را به کشف حقيقت رهمنون مي کند.

نقش الله جل جلاله در اين ماجرا

اگر حکايت شيعه ها را قبول کنيم آنوقت حق داريم از نقش الله جل جلاله تعجب کنيم و مجبوريم اين سوال را مطرح کنيم که چرا رب العالمين در کلام خود، در قرآن، ذکر صريحي از اين مسئله مهم به ميان نياورده است. چرا از تقسيم ارث گرفته تا داستان اصحاب کهف، تا داستان تولد بچه حضرت زکريا، تا صدها موضوع ديگر موضوعي نيست که قرآن به آن نپرداخته باشد.

اما حرف به اين مهمي (جانشيني علي را ) حرفي که به گفته شيعه در طول و عرض اسلام تاثير دارد را ناديده گرفت و هيچ سخن صريحي در اين باره نيست؟ چرا الله امامي که تا کنون 1200 سال است حکومت مي کند (مهدي) و قرار است به گفته شيعه تا قيام قيامت حکومت کند را قابل نديده که يادي از او کند و نام او را ولو در يک آيه ذکر کند! نام و اسم ذوالقرنين و قصه اش دو صفحه قرآن را پر کرده! چرا از علي ذکري نيست؟

اين سوال را با دو طرف دعوا مطرح کنيم اين جوابها را مي شنويم.

سني مي گويد: نگفتيم، نگفتيم که اين داستان از اساس بي بنياد و دروغ است! اگر علي جانشين پيامبر ميبود حتماً در قرآن صريحاً ذکر ميشد!

شيعه مي گويد: اين درست که نام علي در قرآن ذکر نشده اما به آن اشاره شده و با تاويل مي توان فهميد که حد اقل منظور 140 آيه از قرآن علي است! و براي اين صراحتا ذکر نشده که ترس از آن بوده که مخالفان قبول نکنند و اسلام از بين برود!

 سني مي گويد: چه حرفها!! در 100 آيه اشاره شده در يک آيه به صراحت نيامده؟! صراحت را که مردم قبول نکنند اشاره را چگونه قبول مي کنند!! چه حرفها!! ترس از کي بوده؟ چرا قرآن وقتي لات، عزي و منات را بد گفته از کسي نترسيده؟ چرا مشرکين و پدرانشان را وعده به جهنم داده از کسي نترسيده؟ چرا وقتي بر خلاف رواج مسلم عربان، زن پسر خوانده محمد (صلى الله عليه وسلم) را به عقد حضرت محمد در آورده از کسي نترسيده؟ چرا وقتي قبله را از بيت المقدس به کعبه تغيير داده، واهمه اي نداشته؟!

چرا وقتي يهود و نصارا را باطل در باطل دانسته از کسي نترسيده؟ چرا وقتي که اعلان کرده مشرکين حق حج کردن را ندارند از کسي نهراسيد؟

چرا وقتي به عربان گفت پدران و مادران شما در جهنم هستند چونکه بر شرک مرده اند از کسي نترسيده؟

شيعه همچنان اصرار دارد که نه خير مسئله جانشيني علي مهم تر بوده و از عمر و ابوبکر ترسيده.

سني مي گويد: قرآن که ترسيده، شما چرا در آذان را روزي سه 3 بار با صداي بلند اعلان مي کنيد! چطور ممکن است که الله در قرآن ذکر نکند و بلال در آذان بگويد: أشهد أن علي ولي الله؟

شيعه مي گويد: اين آذان زمان رسول الله نيست ما بعد ها بخاطر تبرک نام علي را در آذان داخل کرديم!

سني مي گويد: پس در قرآن هم براي تبرک داخل کنيد تا اين آخرين رشته شما با اسلام پاره شود و خيال ما و خيال شما راحت شود و هر کدام راه خود را برويم.

سني ميگويد: در تاريخ يک مورد مشابه نيست که الله اراده اي کند ولي از مردم پنهان نمايد. الله که مصلحت ديده نگويد، پيامبر چرا مصلحت نديده و گفته؟!

 خلاصه اين بگو ومگو پايان ندارد حالا شنونده خود قضاوت کند و اگر هنوز سر در گم است بخش بعدي را بخواند.

نقش حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) در افسانه غدير خم

اگر خوب فکر کنيم نقشي که اهل تشيع در افسانه غدير خم براي حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) قائل شده سرا پا توهين به رسول الله است! اگر داستان غدير خم راست باشد آن وقت جواب اين سوالها چيست؟

دليل وصلت هاي متعدد رسول الله با دشمنان علي چيست؟

چرا حضرت محمد با به زني گرفتن دختران دشمنان علي، پايه هاي حکومت او را سست کردند؟

براي درک صورت مسئله مثالي ميزنم:

در طلوع اسلام، حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) با ابو جهل در حال جنگ بودند! حالا اگر در اين گيرو دار با دختر ابو جهل عروسي ميکردند و در همان حال اجازه ميدادند که او پدر خود را روزانه يا هر وقت که خواست ببيند آنوقت کار از دو حال خارج نبود. يا به دختر ابوجهل هزار در صد اطمينان داشتند و يقين داشتند که او رازها را به بيرون نمي برد و با پدرش در توطئه شريک نمي شود! و يا بايد ايشان را به بي تدبيري متهم ميکرديم که مگر زن قحط بود رفتند با دختر ابوجهل عروسي کردند تا رازها و اسرار حکومتي به ابو جهل برسد.

حالا شيعه مي گويد: ابوبکر و عمر با حضرت محمد در حال جنگ پنهان و منافقانه بودند و هر کس ميداند که رسول الله منافقان زمان خود را مي شناختند و شيعه هم قبول دارد که رسول الله با دختران عمر و ابوبکر و ابوسفيان عروسي کردند و معاويه برادر زن ايشان شدند. و قبول دارد که چند زن ديگر پيامبر هم از خويشاوندان ابوبکر و عمر و يا دشمنان ديگر حضرت علي بودند. و شيعه اين را هم مي گويد که همسران پيامبر خائن و توطئه گر بودند و در غصب خلافت با ابوبکر و عمر همدستي کردند.

و شيعه اين را هم منکر نيست که عمر و ابوبکر و ابو سفيان و معاويه هر وقت که مي خواستند مي توانستند به ملاقات دختر يا خواهر يا فاميل ديگر خود به خانه پيامير بروند. پس حق داريم بگويم که شيعه با داستان سرايي در باره غديرخم دارد به حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) توهين مي کند و ايشان را بي تدبير (زبانم لال) معرفي مي نمايد، و با زبان بي زباني مي گويد که آن حضرت نيز در پايمال شدن حق علي مقصر بوده اند.

شيعه براي هر ايرادي از شکم خود جوابي مي سازد براي او مهم نيست که جوابش پايه علمي دارد يا نه او فقط مي خواهد خود را از تنگنا خارج کند، و بهانه مي تراشد تا چند روز ديگر مذبوحانه با عقايد باطل خود زندگي کند.

اينجا شيعه مي گويد:

رسول الله به خاطر مصلحت هاي سياسي و هدفهايي مهم تر با دختران اين افراد عروسي کردند.

و اين جالب است که بدانيم عوام شيعه بر اساس فطرت ساده خود همان حرفي را مي گويند که نتيجه منطقي اين داستان دروغ است عوام شيعه چون به افسانه غديرخم چشم بسته ايمان دارند لذا از رفتار پيامبر متعجب مي شوند.

زماني که شيعه بودم چند بار شنيدم که شيعيي متعجب ميگفت:

«قربان حضرت محمد بروم عجب کاري کرده هرچي آدم بد بوده را دور خود جمع کرده و با آنها وصلت نموده».

اين بيچاره ها نمي دانند که گفتن اين جمله هر چند با پيشوند (قربان و صدقه حضرت محمد بروم) شروع شود باز نوعي کفر گويي است. اما عالمان شيعه اينرا ميدانند که اگر چنين بگويند رشته خود را بطور کلي با اسلام پاره مي کنند پس مجادله نموده و مجادله کردن هم آسان است مي گويند: حضرت بخاطر پيشرفت اسلام ازدواج هاي سياسي و مصلحتي کرده اند.

ما جواب اين حرف شيعه را ميدهيم ولي مطمئن نيستم که فوراً از جيب خود دليل نو و بي پايه ديگري را بيرون نکشند.

آيا عروسي هاي پيامبر و دختران ايشان بر اساس مصلحت هاي سياسي بوده؟

 نه نبود به هزار و يک دليل و ما فقط چند تا را مي نويسيم:

1- حضرت محمد فقط 4 دختر داشتد و اگر مي خواستند آنها را قرباني پيشرفت اسلام کنند بايد به حضرت علي زن نمي دادند زيرا علي در هر حال مطيع و پيرو ايشان بودند. مي گوييد به علي اگر زن نمي داد حسن و حسين پيدا نمي شدند بسيار خوب پس به عثمان بايد دختر نمي دادند! عثمان رييس قبيله بني اميه که نبود، و همين بس بود دختر ابوسفيان، دختر رييس قبيله بني اميه، زن پيامبر بود. اگر ازدواج هاي مصلحتي قبيله بني اميه را به راه مياورد همين بس بود و نيازي نبود که حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) به يک فرد غير موثر از همان قبيله يعني حضرت عثمان زن بدهد! شما بگوييد حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) هزار دختر داشته يا 4 دختر؟! يکي را به عثمان داد بس بود اگر مصلحت هاي سياسي در کار مي بود.

مي بايست که دختر دوم را به رييس يک قبيله قدرت مند عرب ميداد اما دختر ديگر را هم به عثمان داد پس چه نتيجه مي گيريم؟ در مي يابيم که اين دليلي که علماي شيعه براي عمل رسول الله ذکر مي کنند (که براي پيشرفت اسلام ازدواج هاي سياسي کردند) حرفي بي پايه و دروغ است. چرا دروغ است؟ چون دو دختر به عثمان داده تا دل او را بدست آرد (به زعم شيعه) تو گويي در دنيا مرد ديگري نبوده تازه اين تدبير پيامبر (به زعم شيعه) بي فايده بوده بلکه ضرر هم داشته و عثمان از موقعيت خود استفاده عکس کرد و حق علي را خورد و گفت تو بر من چه امتيازي داري اگر يک دختر پيامبر زن توست! دو تا را به من داده پس خواهش مي کنم که در صف خلافت نوبت را رعايت کن و بعد از من بايست!!

 شيعه هر چقدر هم سعي کند که رفتار حضرت محمد (صلى الله عليه وسلم) را با فرضيه هاي خيالي موجه کند باز اين داستان غدير و آن عملکرد پيامبر هيچ تناسبي با هم ندارند و ناچاريم يکي از دو نتيجه زير را بگيريم!

 1- يا داستان غدير دروغ است!

2- يا رسول الله خود شان علي را در موضع ضعيفي قرار دادند و مخالفانشان را پرو بال دادند.

 در ازدواج هاي متعدد پيامبر نيز دخيل نبودن مصلحت هاي سياسي آشکار است. ما به يک مثال بسنده مي کنيم!

حضرت محمد با دختر بيوه عمر (بزعم شيعه بزرگترين دشمن علي و اسلام!!!) وقتي عروسي کردند که حکومت اسلامي ريشه دوانده بود و حضرت نيازي به عمر نداشتند بنظر شما اگر با دختر عمر عروسي نمي کردند حضرت عمر رسول الله را رها ميکرد؟ عمر دختر بيوه خود را به ابوبکر و عثمان عرضه کرد هر دو سکوت کردند. او به پيامبر از رفتار دو دوست خود شکايت کرد پيامبر فرمود: حفصه شوهري بهتر از عثمان خواهد يافت و خودشان حفصه را خواستگاري کردند! و بعد از عروسي، ابوبکر به عمر گفت: رسول الله پيش من از دختر تو يادي کرد فهميدم قصد خواستگاري دارند به همين دليل و قتي به من گفتي سکوت کردم. ببينيد ابوبکر دوست پيامبر بود از زمان جاهليت با هم دوست بودند. و وقتي هم که رسول الله، پيامبر و حاکم شبه جزيره عرب شدند باز رازهاي خصوصي خود را با اين دوست قديمي و يار غار خويش درميان ميگذاشتند.

ببينيد وقتي حاکم سرزميني به بزرگي ايران بودند باز بين همه زنان، دختر بيوه يار خود (عمر) را مي پسندند.

 با اين دلايل آشکار باز علماي شيعه شيطان سرايي مي کنند و افسانه مي بافند نه شرمي دارند نه حيايي! نتيجه منطقي از عمل رسول الله را وارونه مينمايند اگر به کسي بر نخورد مي گويم يک علت تاخت وتاز.

علماي شيعه در ميدان خيالبافي اين است که مخاطبان آنها مردمي جاهل هستند که از دين و تاريخ و منطق و چيزي نمي فهمند! درست مثل من که وقتي براي بچه 4 ساله ام داستان مي گويم هر طور که ميخواهم در ميدان خيال جولان ميدهم!

 آنوقت فهميدم که بچه ام بزرگ شده که گفت: بابا مگر اسب هم بال دارد؟ شنوندگان شيعه کي به سن عقل ميرسند؟

محمد باقر سجودي